Αναρρίχηση στα βουνά
Kibubazin αρ. 350, 14 Ιουλίου 2023
Κείμενο: Mateja Pšeničnik
Όταν η πεζοπορία γίνεται πολύ μικρή πρόκληση για εμάς, αγοράζουμε ένα κιτ αυτοπροστασίας , μια ζώνη και ένα κράνος και πηγαίνουμε σε ferratas. Όταν ακόμη και αυτό δεν είναι αρκετό, αρχίζουμε να σκαρφαλώνουμε σε περιοχές αναρρίχησης. Όταν εθιζόμαστε στην αναρρίχηση, θέλουμε να πάμε όλο και πιο ψηλά - σε πραγματικές αναρριχητικές εκδρομές στα βουνά.
Αυτά όμως δεν είναι έτσι. Χρειαζόμαστε κατάλληλο εξοπλισμό που να ξέρουμε να χρησιμοποιούμε, γνώσεις σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στην αναρρίχηση, έναν αξιόπιστο και εξίσου έμπειρο συνάδελφο ορειβάτη, καλή φυσική κατάσταση, χρόνο και τον καλύτερο δυνατό καιρό. Στο παρελθόν, μόνο οι πιο τολμηροί λάτρεις του βουνού αποτολμούσαν σε ψηλούς τοίχους, αλλά σήμερα, με τη δημοτικότητα της αναρρίχησης, ο αριθμός των συνδέσεων σε μεγάλες διαδρομές αναρρίχησης αυξάνεται επίσης.
Αν δεν έχουμε εμπειρία με την αναρρίχηση πολλαπλών γηπέδων και τον προσανατολισμό στα βουνά, απλά δεν θα λειτουργήσει. Η καλύτερη επιλογή για την απόκτηση επαρκών γνώσεων και εμπειρίας είναι να συμμετάσχετε σε ένα τοπικό τμήμα αλπινιστών, όπου έμπειροι αλπινιστές θα σας μυήσουν σταδιακά σε αυτό το όμορφο, αλλά και αρκετά επικίνδυνο άθλημα.
Για την ασφάλεια και την προστασία του εαυτού σας και ενός συναδέλφου ορειβάτη (ή δύο), χρειάζεστε αρκετό εξοπλισμό. Έχουμε ήδη ένα κράνος και ένα λουρί αναρρίχησης από ferrata και αθλητικές αναρριχητικές περιόδους, πιθανώς και κάποιο είδος συστήματος καραμπίνερ (αυτό το σετ), καραμπίνερ με παξιμάδι , ρελέ , παπούτσια αναρρίχησης και τσάντα με μαγνήσιο . Άλλα κομμάτια εξοπλισμού θα πρέπει να συμπληρωθούν.
Ο προσωπικός εξοπλισμός κάθε ορειβάτη στο λουρί αποτελείται από τουλάχιστον τέσσερα καραμπίνερ με παξιμάδι , δύο ιμάντες πολυαμιδίου μήκους 120 cm, δύο βοηθητικά σχοινιά μήκους τουλάχιστον 5 m με διάμετρο 6 mm , ένα βοηθητικό σχοινί με διάμετρο 6 mm και μήκους 1 m, που χρησιμοποιείται ως φρένο κατά τις καταβάσεις, συσκευή ασφαλείας (πλακάκι ti) και βασικό κιτ πρώτων βοηθειών . Φυσικά, υπάρχουν και τα συστήματα σχοινιού και γάντζου με τα οποία συνδέουμε το σχοινί και τα ρελέ.
Ένα μονό σχοινί , πιο κατάλληλο για αθλητική αναρρίχηση, επιτρέπει την ανάβαση δύο ορειβατών και έχει κατά μέσο όρο πλάτος μεταξύ 9 και 10 mm. Το χειρότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν μας επιτρέπει να κατεβαίνουμε το σχοινί για περισσότερη ώρα (με ένα σχοινί 60 μέτρων μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά μια κάθοδο 30 μέτρων), επιπλέον είναι απαραίτητο να επιτευχθεί συναίνεση για το ποιος θα το μεταφέρει . Με διπλό σχοινί εξαφανίζονται τέτοια διλήμματα.
Αυτό το μισό αποτελείται από δύο λεπτότερα σκέλη (8-9 mm) και επιτρέπει την προσάρτηση δύο ή τριών ορειβατών. Σε κατευθύνσεις μαιάνδρου, επιτρέπει την εναλλακτική σύσφιξη κάθε βραχίονα ξεχωριστά, γεγονός που αυξάνει την ασφάλεια σε περίπτωση αναξιόπιστης προστασίας και όταν συσφίγγεται σωστά μειώνει σημαντικά την τριβή του σχοινιού. Χρησιμοποιείται συχνότερα στην ορειβασία και επιτρέπει την κατάβαση αρκεί να είναι μεγάλη.
Ένας τρίτος τύπος σχοινιού, δίδυμος, χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά σήμερα. Ένα δίδυμο είναι ένα δίκλωνο σχοινί όπου και οι δύο ορειβάτες συνδέονται και στα δύο σκέλη. τα νήματα είναι σφιγμένα μεταξύ τους, έτσι συμπεριφέρεται σαν ένα ενιαίο σχοινί. Οι διάμετροι ποικίλλουν μεταξύ 7,5 και 8 mm και χάρη σε δύο σκέλη, επιτρέπει μεγαλύτερη κάθοδο κάτω από το σχοινί.
Ακόμη και τα συστήματα καραμπίνερ , που είναι πιο κατάλληλα για αναρρίχηση σε λόφους, διαφέρουν από αυτά της αθλητικής αναρρίχησης . Το σετ αποτελείται από δύο καραμπίνερ, τα οποία έχουν συρμάτινες ή συμπαγείς πόρτες, και ατελείωτες θηλιές (dyneema) μήκους 60 ή 120 cm. Τα καραμπίνερ με σύρμα είναι πιο ελαφριά και κατάλληλα και για χειμερινή ορειβασία, καθώς οι πόρτες τους κλείνουν πιο εύκολα. Ο μακρύτερος ιμάντας μεταξύ των γάντζων διευκολύνει πολύ την ανάβαση σε διαδρομές με στροφές με ενδιάμεσα εμπόδια, καθώς μειώνει σημαντικά την τριβή του σχοινιού.
Στην περίπτωση των κατευθύνσεων πολλαπλών τεντωμάτων, αντί για διάταξη στερέωσης , χρησιμοποιείται μια διάταξη στερέωσης , η οποία επιτρέπει την αυτοσφίξιμο της άλλης. Τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα είναι τα Petzl's Reverso και Black Diamond's ATC Guide , τα οποία επιτρέπουν την προστασία του επικεφαλής ορειβάτη και ενός ή δύο ορειβατών πίσω του. Αλλά βοηθούν πολύ και σε άλλους ελιγμούς, όχι π.χ. κατάβαση, αυτοδιάσωση ή διάσωση πεσμένου ορειβάτη.
Μια μικρή αλλά ακόμα εύχρηστη συσκευή για την εκτέλεση ελιγμών αυτοδιάσωσης, τη διάσωση ενός πεσμένου ατόμου ή όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε μια τροχαλία για να βοηθήσουμε έναν συναθλητή ορειβάτη που έχει συναντήσει ένα δύσκολο σημείο ονομάζεται ρελέ . Αντικαθιστά τους συρόμενους κόμπους και αν είναι κοντά μας, μας εξοικονομεί πολύ χρόνο στους προαναφερθέντες ελιγμούς.
Ο εξοπλισμός που αναφέρθηκε μέχρι στιγμής είναι επαρκής μόνο εάν κάνουμε αναρρίχηση σε αθλητικές διαδρομές πολλαπλών τεντώσεων που είναι ικανοποιητικά τρυπημένες με τρυπάνια ή κόλλα. Όταν πηγαίνουμε στο έδαφος, όπου δεν υπάρχουν τέτοια κεκλιμένα ρελέ, πατάμε (ή σκαρφαλώνουμε) στην περιοχή της αναρρίχησης, που είναι η παλαιότερη μορφή αναρρίχησης. Φυσικά, πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή των πρώτων αλπινιστών, για καλή μας τύχη ειδικά σε βάρος και ποιότητα εξοπλισμού. Όταν πρέπει να φροντίσουμε μόνοι μας την κατάλληλη ενδιάμεση προστασία προς την κατεύθυνση χωρίς τρύπημα, χρειαζόμαστε κατάλληλες σφήνες και δύο σφυριά (δύο σφυριά ανά σύνδεση), πεταλούδες που απλώνουν τα οδοντωτά φτερά τους πιο αποτελεσματικά στις ρωγμές και ένα σετ ακίδων και πείρο , με το οποίο μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του ο άλλος, ο οποίος στις οδηγίες pickup pin.
Το μήκος της σημείωσης για τον εξοπλισμό δείχνει ήδη ότι το βάρος του δεν είναι ακριβώς μικρό. Είναι απαραίτητο να μελετήσετε καλά τη διαδρομή, να ρωτήσετε όσους την έχουν ήδη ανέβει, τι και πόσο εξοπλισμό είναι λογικό να πάρετε μαζί σας, ώστε να μην φορτώσετε ολόκληρο το σιδηρουργείο ή, ακόμα χειρότερα, να ξύσετε στον τοίχο ένα σωρό ιδέες για το πώς να αντιμετωπίσετε την έλλειψη εξοπλισμού για ικανοποιητική προστασία. Συνιστάται οπωσδήποτε τέτοιες αναβάσεις να γίνονται με τη συντροφιά ενός αλπινιστή ή ενός έμπειρου ορειβάτη που ξέρει πώς να λύνει κάποιες πιο αινιγματικές αναρριχητικές καταστάσεις και μας προσκαλεί προς τις κατευθύνσεις που μπορούμε να ανεβούμε τη δεδομένη στιγμή.
Φωτογραφία: Matevž Kastrin
Κείμενο: Mateja Pšeničnik
Όταν η πεζοπορία γίνεται πολύ μικρή πρόκληση για εμάς, αγοράζουμε ένα κιτ αυτοπροστασίας , μια ζώνη και ένα κράνος και πηγαίνουμε σε ferratas. Όταν ακόμη και αυτό δεν είναι αρκετό, αρχίζουμε να σκαρφαλώνουμε σε περιοχές αναρρίχησης. Όταν εθιζόμαστε στην αναρρίχηση, θέλουμε να πάμε όλο και πιο ψηλά - σε πραγματικές αναρριχητικές εκδρομές στα βουνά.
Αυτά όμως δεν είναι έτσι. Χρειαζόμαστε κατάλληλο εξοπλισμό που να ξέρουμε να χρησιμοποιούμε, γνώσεις σε πολλούς τομείς, όχι μόνο στην αναρρίχηση, έναν αξιόπιστο και εξίσου έμπειρο συνάδελφο ορειβάτη, καλή φυσική κατάσταση, χρόνο και τον καλύτερο δυνατό καιρό. Στο παρελθόν, μόνο οι πιο τολμηροί λάτρεις του βουνού αποτολμούσαν σε ψηλούς τοίχους, αλλά σήμερα, με τη δημοτικότητα της αναρρίχησης, ο αριθμός των συνδέσεων σε μεγάλες διαδρομές αναρρίχησης αυξάνεται επίσης.
Αν δεν έχουμε εμπειρία με την αναρρίχηση πολλαπλών γηπέδων και τον προσανατολισμό στα βουνά, απλά δεν θα λειτουργήσει. Η καλύτερη επιλογή για την απόκτηση επαρκών γνώσεων και εμπειρίας είναι να συμμετάσχετε σε ένα τοπικό τμήμα αλπινιστών, όπου έμπειροι αλπινιστές θα σας μυήσουν σταδιακά σε αυτό το όμορφο, αλλά και αρκετά επικίνδυνο άθλημα.
Για την ασφάλεια και την προστασία του εαυτού σας και ενός συναδέλφου ορειβάτη (ή δύο), χρειάζεστε αρκετό εξοπλισμό. Έχουμε ήδη ένα κράνος και ένα λουρί αναρρίχησης από ferrata και αθλητικές αναρριχητικές περιόδους, πιθανώς και κάποιο είδος συστήματος καραμπίνερ (αυτό το σετ), καραμπίνερ με παξιμάδι , ρελέ , παπούτσια αναρρίχησης και τσάντα με μαγνήσιο . Άλλα κομμάτια εξοπλισμού θα πρέπει να συμπληρωθούν.
Ο προσωπικός εξοπλισμός κάθε ορειβάτη στο λουρί αποτελείται από τουλάχιστον τέσσερα καραμπίνερ με παξιμάδι , δύο ιμάντες πολυαμιδίου μήκους 120 cm, δύο βοηθητικά σχοινιά μήκους τουλάχιστον 5 m με διάμετρο 6 mm , ένα βοηθητικό σχοινί με διάμετρο 6 mm και μήκους 1 m, που χρησιμοποιείται ως φρένο κατά τις καταβάσεις, συσκευή ασφαλείας (πλακάκι ti) και βασικό κιτ πρώτων βοηθειών . Φυσικά, υπάρχουν και τα συστήματα σχοινιού και γάντζου με τα οποία συνδέουμε το σχοινί και τα ρελέ.
Ένα μονό σχοινί , πιο κατάλληλο για αθλητική αναρρίχηση, επιτρέπει την ανάβαση δύο ορειβατών και έχει κατά μέσο όρο πλάτος μεταξύ 9 και 10 mm. Το χειρότερο χαρακτηριστικό του είναι ότι δεν μας επιτρέπει να κατεβαίνουμε το σχοινί για περισσότερη ώρα (με ένα σχοινί 60 μέτρων μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά μια κάθοδο 30 μέτρων), επιπλέον είναι απαραίτητο να επιτευχθεί συναίνεση για το ποιος θα το μεταφέρει . Με διπλό σχοινί εξαφανίζονται τέτοια διλήμματα.
Αυτό το μισό αποτελείται από δύο λεπτότερα σκέλη (8-9 mm) και επιτρέπει την προσάρτηση δύο ή τριών ορειβατών. Σε κατευθύνσεις μαιάνδρου, επιτρέπει την εναλλακτική σύσφιξη κάθε βραχίονα ξεχωριστά, γεγονός που αυξάνει την ασφάλεια σε περίπτωση αναξιόπιστης προστασίας και όταν συσφίγγεται σωστά μειώνει σημαντικά την τριβή του σχοινιού. Χρησιμοποιείται συχνότερα στην ορειβασία και επιτρέπει την κατάβαση αρκεί να είναι μεγάλη.
Ένας τρίτος τύπος σχοινιού, δίδυμος, χρησιμοποιείται λιγότερο συχνά σήμερα. Ένα δίδυμο είναι ένα δίκλωνο σχοινί όπου και οι δύο ορειβάτες συνδέονται και στα δύο σκέλη. τα νήματα είναι σφιγμένα μεταξύ τους, έτσι συμπεριφέρεται σαν ένα ενιαίο σχοινί. Οι διάμετροι ποικίλλουν μεταξύ 7,5 και 8 mm και χάρη σε δύο σκέλη, επιτρέπει μεγαλύτερη κάθοδο κάτω από το σχοινί.
Ακόμη και τα συστήματα καραμπίνερ , που είναι πιο κατάλληλα για αναρρίχηση σε λόφους, διαφέρουν από αυτά της αθλητικής αναρρίχησης . Το σετ αποτελείται από δύο καραμπίνερ, τα οποία έχουν συρμάτινες ή συμπαγείς πόρτες, και ατελείωτες θηλιές (dyneema) μήκους 60 ή 120 cm. Τα καραμπίνερ με σύρμα είναι πιο ελαφριά και κατάλληλα και για χειμερινή ορειβασία, καθώς οι πόρτες τους κλείνουν πιο εύκολα. Ο μακρύτερος ιμάντας μεταξύ των γάντζων διευκολύνει πολύ την ανάβαση σε διαδρομές με στροφές με ενδιάμεσα εμπόδια, καθώς μειώνει σημαντικά την τριβή του σχοινιού.
Στην περίπτωση των κατευθύνσεων πολλαπλών τεντωμάτων, αντί για διάταξη στερέωσης , χρησιμοποιείται μια διάταξη στερέωσης , η οποία επιτρέπει την αυτοσφίξιμο της άλλης. Τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα είναι τα Petzl's Reverso και Black Diamond's ATC Guide , τα οποία επιτρέπουν την προστασία του επικεφαλής ορειβάτη και ενός ή δύο ορειβατών πίσω του. Αλλά βοηθούν πολύ και σε άλλους ελιγμούς, όχι π.χ. κατάβαση, αυτοδιάσωση ή διάσωση πεσμένου ορειβάτη.
Μια μικρή αλλά ακόμα εύχρηστη συσκευή για την εκτέλεση ελιγμών αυτοδιάσωσης, τη διάσωση ενός πεσμένου ατόμου ή όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε μια τροχαλία για να βοηθήσουμε έναν συναθλητή ορειβάτη που έχει συναντήσει ένα δύσκολο σημείο ονομάζεται ρελέ . Αντικαθιστά τους συρόμενους κόμπους και αν είναι κοντά μας, μας εξοικονομεί πολύ χρόνο στους προαναφερθέντες ελιγμούς.
Ο εξοπλισμός που αναφέρθηκε μέχρι στιγμής είναι επαρκής μόνο εάν κάνουμε αναρρίχηση σε αθλητικές διαδρομές πολλαπλών τεντώσεων που είναι ικανοποιητικά τρυπημένες με τρυπάνια ή κόλλα. Όταν πηγαίνουμε στο έδαφος, όπου δεν υπάρχουν τέτοια κεκλιμένα ρελέ, πατάμε (ή σκαρφαλώνουμε) στην περιοχή της αναρρίχησης, που είναι η παλαιότερη μορφή αναρρίχησης. Φυσικά, πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή των πρώτων αλπινιστών, για καλή μας τύχη ειδικά σε βάρος και ποιότητα εξοπλισμού. Όταν πρέπει να φροντίσουμε μόνοι μας την κατάλληλη ενδιάμεση προστασία προς την κατεύθυνση χωρίς τρύπημα, χρειαζόμαστε κατάλληλες σφήνες και δύο σφυριά (δύο σφυριά ανά σύνδεση), πεταλούδες που απλώνουν τα οδοντωτά φτερά τους πιο αποτελεσματικά στις ρωγμές και ένα σετ ακίδων και πείρο , με το οποίο μπορεί να βοηθήσει τον εαυτό του ο άλλος, ο οποίος στις οδηγίες pickup pin.
Το μήκος της σημείωσης για τον εξοπλισμό δείχνει ήδη ότι το βάρος του δεν είναι ακριβώς μικρό. Είναι απαραίτητο να μελετήσετε καλά τη διαδρομή, να ρωτήσετε όσους την έχουν ήδη ανέβει, τι και πόσο εξοπλισμό είναι λογικό να πάρετε μαζί σας, ώστε να μην φορτώσετε ολόκληρο το σιδηρουργείο ή, ακόμα χειρότερα, να ξύσετε στον τοίχο ένα σωρό ιδέες για το πώς να αντιμετωπίσετε την έλλειψη εξοπλισμού για ικανοποιητική προστασία. Συνιστάται οπωσδήποτε τέτοιες αναβάσεις να γίνονται με τη συντροφιά ενός αλπινιστή ή ενός έμπειρου ορειβάτη που ξέρει πώς να λύνει κάποιες πιο αινιγματικές αναρριχητικές καταστάσεις και μας προσκαλεί προς τις κατευθύνσεις που μπορούμε να ανεβούμε τη δεδομένη στιγμή.
Φωτογραφία: Matevž Kastrin
Ιδέες
Τα βουνά της Σλοβενίας είναι γεμάτα κατεύθυνση και η ορειβατική μας ιστορία είναι μεγάλη και ποικίλη. Ως αποτέλεσμα, τα βουνά μας μας προσφέρουν πολλές κατευθύνσεις, μεταξύ των οποίων μερικές φορές είναι αρκετά δύσκολο να αποφασίσουμε. Σχεδόν κάθε τοίχος έχει σκαρφαλωθεί και έχουν χαρτογραφηθεί όλες οι πιθανές και αδύνατες κατευθύνσεις. Επισυνάπτουμε δύο ιδέες για τις Άλπεις Julian και Kamnik-Savinj, οι οποίες θα πρέπει να αποτελέσουν έμπνευση για την επόμενη περιοδεία ή τον στόχο που θέλουμε να επιτύχουμε όταν έχουμε φέρει τις γνώσεις μας και την αναρρίχηση σε επαρκές επίπεδο. 
Φωτογραφία: Matevž Kastrin
Spik - Βόρειος τοίχος
Διανθίζεται με κατευθύνσεις που αυξάνονται από το βορειοανατολικό Raz των 300 μέτρων (300 m, IV+/III) έως το Novomeška superdiretisima (VII+) των 900 μέτρων. Η πιο όμορφη και κλασική διαδρομή είναι η Direktna (900 m, V+/IV+), την οποία ανέβηκαν το 1926 οι θρύλοι της σλοβενικής ορειβασίας Mira Debelakova και Stane Tominšek. Η πρόσβαση οδηγεί από το Gozd Martuljko και διαρκεί μιάμιση ώρα, ενώ η κατάβαση μπορεί να γίνει κατά μήκος του σηματοδοτημένου μονοπατιού μέσω του Kačji Graben.
Φωτογραφία: Janez Ribnikar
Φωτογραφία: Janez Ribnikar
Mala Rinka – βορειοανατολικός τοίχος
Το χαμηλότερο από τα Παγοδρόμια είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς αναρρίχησης στα περίχωρά του. Το νοτιοανατολικό του τείχος πέφτει στο Turski chleb, κατά μήκος του οποίου πλησιάζουμε και κατεβαίνουμε από ή προς την Okrešlje. Παρκάρουμε τα μέσα μεταφοράς κάτω από τον Καταρράκτη Ρίνκα και σε δύο ώρες φτάνουμε στο πανίσχυρο τείχος της Μάλα Ρίνκα.
Στον βορειοανατολικό τοίχο σημειώνεται μόνο μία κατεύθυνση, που ονομάζεται ανατολική κατεύθυνση (350 m ǀ IV/III, II). Σε αυτό μας περιμένουν περίπου 3 ώρες όμορφης αναρρίχησης σε συμπαγή βράχο. Μπαίνουμε στην κατεύθυνση μέσω του τουρκικού καναλιού, πηγαίνουμε στα πρώτα μανταλάκια. Από εκεί, κατά μήκος του άξονα, γύρω από την κολόνα, στη χαράδρα, πέρα από το λέβητα, πάνω από την προεξοχή, μια φορά, στη γωνία, πάνω από τις πλάκες, κατά μήκος της προεξοχής, πάνω από το απότομο σκαλί, κατά μήκος της υδρορροής, πλάκες πάλι, κάτω η προεξέχουσα κλίμακα και πέρα από μερικούς ενδιαφέροντες γεωμορφολογικούς σχηματισμούς μέχρι την άκρη του τείχους. Κάτω από την κορυφή, μια πιο όμορφη και πιο φιλόξενη επιλογή για αναρρίχηση διακλαδίζεται από την αρχική διαδρομή προς τα αριστερά. Προς την αφετηρία, ένα μονοπάτι μας οδηγεί προς τα νότια, όπου βρίσκουμε ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι προς τον Τουρκικό κολπίσκο. Ένα σκίτσο με μια πιο ακριβή περιγραφή της διαδρομής αναρρίχησης μπορείτε επίσης να βρείτε στο Διαδίκτυο .
Φωτογραφία: Sebastjan Čebular
Στον βορειοανατολικό τοίχο σημειώνεται μόνο μία κατεύθυνση, που ονομάζεται ανατολική κατεύθυνση (350 m ǀ IV/III, II). Σε αυτό μας περιμένουν περίπου 3 ώρες όμορφης αναρρίχησης σε συμπαγή βράχο. Μπαίνουμε στην κατεύθυνση μέσω του τουρκικού καναλιού, πηγαίνουμε στα πρώτα μανταλάκια. Από εκεί, κατά μήκος του άξονα, γύρω από την κολόνα, στη χαράδρα, πέρα από το λέβητα, πάνω από την προεξοχή, μια φορά, στη γωνία, πάνω από τις πλάκες, κατά μήκος της προεξοχής, πάνω από το απότομο σκαλί, κατά μήκος της υδρορροής, πλάκες πάλι, κάτω η προεξέχουσα κλίμακα και πέρα από μερικούς ενδιαφέροντες γεωμορφολογικούς σχηματισμούς μέχρι την άκρη του τείχους. Κάτω από την κορυφή, μια πιο όμορφη και πιο φιλόξενη επιλογή για αναρρίχηση διακλαδίζεται από την αρχική διαδρομή προς τα αριστερά. Προς την αφετηρία, ένα μονοπάτι μας οδηγεί προς τα νότια, όπου βρίσκουμε ένα σηματοδοτημένο μονοπάτι προς τον Τουρκικό κολπίσκο. Ένα σκίτσο με μια πιο ακριβή περιγραφή της διαδρομής αναρρίχησης μπορείτε επίσης να βρείτε στο Διαδίκτυο .
Φωτογραφία: Sebastjan Čebular