Με ασφάλεια στα βουνά - Στο βουνό με ένα παιδί
Kibubazin αρ. 345, 4 Ιουλίου 2023
Κείμενο: Mateja Pšeničnik
Γεμάτες εμπειρίες μας περιμένουν στα βουνά και τους λόφους. Αν εμείς οι ίδιοι μας αρέσει να πηγαίνουμε στους λόφους, θέλουμε να μοιραστούμε αυτές τις στιγμές με τους απογόνους μας. Αλλά είναι απαραίτητο να ξεκινήσετε σταδιακά, για να μην τα αποθαρρύνετε από το να περπατούν με πολύ απαιτητικές αναβάσεις. Ίσως για πρώτη φορά, ας πάμε ένα ταξίδι που διαρκεί μόνο μία ή δύο ώρες, αλλά μετά ας αυξήσουμε σταδιακά τον χρόνο και τη δυσκολία. Οι γονείς πρέπει να παρατηρούν πώς αντιδρούν τα παιδιά στο περιβάλλον, πώς περπατούν, τι τα ελκύει, πού θέλουν να σταματήσουν και άλλα παρόμοια. Πρώτα απ 'όλα, πρέπει να καταλάβουν πώς βιώνει το παιδί τους λόφους, ώστε αργότερα να επιλέξει κατάλληλους προορισμούς που αρέσουν στο παιδί. Το μυστικό βρίσκεται στο σωστό κίνητρο και αν ξέρουμε να ‘διαβάζουμε’ καλά το παιδί, γρήγορα πετυχαίνουμε ότι θα χαρεί να περπατήσει μαζί μας.
Φωτογραφία: Mitja Tofant
Φωτογραφία: Karin Golja Košuta
Το φαγητό είναι επίσης σημαντικό για την ευημερία των παιδιών κατά τις εκδρομές στα βουνά. Ας έχουμε μαζί μας τουλάχιστον λίγο φαγητό που έχει το παιδί στο σπίτι και του αρέσει. Όταν αρχίζει η κούραση του περπατήματος, τα παιδιά γενικά δεν ενθουσιάζονται με γαστρονομικούς πειραματισμούς με jota, goulash και szegedin, που τους φαίνονται ύποπτα και προτρέπουν το περίφημο «δεν θα το φάω». Το φαγητό είναι ένα ισχυρό κίνητρο και αν έχουμε μαζί μας το αγαπημένο σάντουιτς του παιδιού και μια σοκολάτα ή καραμέλα ως ανταμοιβή, θα χαρεί πολύ γι' αυτό και το κοριτσάκι θα πάει κάπου αλλού και δεν θα χαλάσει ένα ωραίο ταξίδι.
Όπως σε όλα τα περιβάλλοντα στον κόσμο, οι κίνδυνοι παραμονεύουν στα βουνά. Είναι απαραίτητο να τα γνωρίζεις και να φροντίζεις ώστε το ταξίδι στο βουνό με το παιδί να είναι όσο το δυνατόν πιο ασφαλές με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Ο εξοπλισμός για το παιδί πρέπει να είναι ίδιος με τον εξοπλισμό που έχουμε εμείς οι ίδιοι. Στην πρώτη θέση, φυσικά, υπάρχουν καλές μπότες πεζοπορίας με ποιοτική σόλα από καουτσούκ που παρέχουν καλό κράτημα σε βράχο ή υγρό έδαφος. Η επιλογή των παιδικών μπότες πεζοπορίας γίνεται όλο και μεγαλύτερη κάθε χρόνο και πραγματικά δεν είναι καλή ιδέα να εξοικονομήσετε χρήματα εδώ. Είναι επίσης απαραίτητο να σκεφτείτε την προστασία των ματιών - εάν φοράτε μόνοι σας γυαλιά ηλίου, το παιδί σας θα πρέπει επίσης να τα φοράει, ειδικά όταν περπατά στο χιόνι. Εάν το μονοπάτι περνά από τοίχους, όπου υπάρχει πιθανότητα να πέσουν πέτρες, υπάρχει και κράνος .
Όταν θέλουμε να πάμε το παιδί ψηλότερα στους λόφους, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο ερώτημα για τους γονείς, δηλαδή πώς και πότε να προστατέψουν το παιδί από ανεπιθύμητους τραυματισμούς ή πτώσεις. Οι γονείς φέρουν την κύρια ευθύνη εδώ. Εάν δεν είστε σίγουροι πώς και τι να κάνετε όταν πρόκειται για την προστασία ενός παιδιού στα βουνά, σας προσκαλούμε να διαβάσετε τις παρακάτω γραμμές.
Φωτογραφία: Klea Moss
Σε κατάλληλο σημείο, όταν δεν υπάρχει κίνδυνος πτώσης, σταματάμε και εφαρμόζουμε σωστά τη ζώνη και το κράνος στον εαυτό μας και στο παιδί. Συνδέστε ένα σχοινί στον εαυτό σας και στο παιδί στο βρόχο ελιγμών . Εάν ξέρετε πώς να κάνετε σωστά έναν κόμπο οκτώ, δέστε τον στη μία άκρη στη θηλιά ελιγμών της ζώνης σας και στην άλλη άκρη στη θηλιά ελιγμών της ζώνης του παιδιού. Εάν το σχοινί είναι πολύ μακρύ, δέστε το στο βρόχο ελιγμών του παιδιού στο ένα άκρο και κάντε έναν άλλο κόμπο στην επιθυμητή απόσταση από το παιδί, συνδέστε ένα κλιπ με ένα παξιμάδι σε αυτό και, στη συνέχεια, σφίξτε το στον δικό σας βρόχο ελιγμών και, φυσικά, κλείστε το παξιμάδι. Αν δεν μπορούμε να ξεφύγουμε με το σχήμα οκτώ, ένας συνηθισμένος κόμπος, το σχήμα έξι, είναι επίσης αρκετός. Μην κάνετε τον κόμπο ακριβώς στο άκρο του σχοινιού, αλλά αφήστε 10-15 cm ελεύθερο άκρο του σχοινιού για να αποτρέψετε το λύσιμο του κόμπου εάν κατά λάθος μετακινηθεί ή γλιστρήσει. Θα πρέπει να υπάρχουν 2-3 μέτρα σχοινί μεταξύ μας και του παιδιού, ανάλογα με το πόσο ανεξάρτητο είναι το παιδί.
Όταν περπατάμε στην ανηφόρα, περπατάμε μπροστά στο παιδί, φυσικά με ρυθμό που μπορεί να αντέξει. Εδώ δεν μιλάμε για υπερπήδηση ψηλότερων αλμάτων βράχου, όπου χρειάζονται περισσότερα σχοινιά και περισσότερη γνώση, αλλά για τεχνικά όχι πολύ απαιτητικές ορεινές διαδρομές. Καθώς κατεβαίνουμε την πλαγιά, το παιδί πάει μπροστά μας. Τα πράγματα είναι διαφορετικά αν ο κόσμος στέκεται λίγο πιο όρθιος και είναι απαραίτητο να σκαρφαλώσετε μερικά μανταλάκια ή να ξεπεράσετε περισσότερο ύψος σε μικρότερη απόσταση. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί περπατάει αργά μπροστά μας, ενώ εμείς το επιβλέπουμε συνεχώς και φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι να στεκόμαστε σταθερά και να έχουμε τα χέρια μας ελεύθερα. Πρώτα, το παιδί ανεβαίνει για μερικά σκαλιά, σταματά, μετά ανεβαίνουμε κι εμείς. Αν κάποια στιγμή το παιδί φοβηθεί, πατάμε πίσω του και του κρατάμε ελαφρά τους γοφούς και του δίνουμε κουράγιο ενθαρρύνοντάς το.
Εάν υπάρχουν ατσάλινα καλώδια κατά μήκος του μονοπατιού που μας βοηθούν να ανέβουμε στο μονοπάτι, είναι απαραίτητο να τραβήξουμε έναν ακόμη πιο κοντό ατέρμονα θηλιά από το σακίδιο, να τον δέσουμε με έναν κόμπο καουμπόη στον βρόχο ελιγμών στη ζώνη του παιδιού και να στερεώσουμε τον βρόχο στο άλλο τέλος. Φυσικά, δεν λύνουμε το σκοινί. Όταν κινούμαστε κατά μήκος μιας προεξοχής ή εγκάρσιας ράβδου δίπλα στο χαλύβδινο καλώδιο, στερεώνουμε πάντα το παιδί στο ατσάλινο καλώδιο με το καραμπίνερ, καθώς έτσι μένει πιο κοντά στον τοίχο και δεν ταλαντεύεται σε περίπτωση πτώσης. Προχωράμε μπροστά στο παιδί και το επιβλέπουμε συνεχώς. Εάν εμπιστευόμαστε πραγματικά το παιδί και βλέπουμε ότι είναι σταθερό, του επιτρέπουμε να στηρίζεται εδώ κι εκεί. Ωστόσο, δεν παίρνουμε μικρότερα παιδιά σε μια τέτοια διαδρομή, θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 6 ετών, καθώς μπορεί να προκύψουν προβλήματα εάν το παιδί είναι πολύ μικρό και δεν φτάσει στο ατσάλινο καλώδιο. Εάν είναι απαραίτητο να σκαρφαλώσετε κάθετα κατά μήκος του χαλύβδινου καλωδίου, φροντίζουμε το σχοινί ανάμεσα σε εμάς και το παιδί να είναι πάντα τεντωμένο, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα ταλάντευσης σε περίπτωση πτώσης.
Με σωστό προγραμματισμό, συνιστώμενο εξοπλισμό ασφαλείας και γνώσεις, μπορούμε να επινοήσουμε αξέχαστα ταξίδια για τα παιδιά που είναι ασφαλή και υπό την επίβλεψη. Τα παιδιά βιώνουν οτιδήποτε νέο και μεγάλο, οι μικροί κίνδυνοι είναι μεγάλοι στα μάτια τους, η προστασία και η ασφαλής διέλευση εκτεθειμένων χώρων είναι μια πραγματική περιπέτεια. Αυτά τα θυμόμαστε συνήθως για κάποιο χρονικό διάστημα, με περηφάνια για τη γενναιότητα και τις ικανότητές τους. Με αυτόν τον τρόπο, αποκτούν αυτοπεποίθηση, αίσθημα ευθύνης και αγάπη για τη φύση και την κίνηση στα βουνά, και αυτό είναι ένα πολύ καλό ταξίδι για τη ζωή.
Φωτογραφία: Zlatko Versegi
Κείμενο: Mateja Pšeničnik
Γεμάτες εμπειρίες μας περιμένουν στα βουνά και τους λόφους. Αν εμείς οι ίδιοι μας αρέσει να πηγαίνουμε στους λόφους, θέλουμε να μοιραστούμε αυτές τις στιγμές με τους απογόνους μας. Αλλά είναι απαραίτητο να ξεκινήσετε σταδιακά, για να μην τα αποθαρρύνετε από το να περπατούν με πολύ απαιτητικές αναβάσεις. Ίσως για πρώτη φορά, ας πάμε ένα ταξίδι που διαρκεί μόνο μία ή δύο ώρες, αλλά μετά ας αυξήσουμε σταδιακά τον χρόνο και τη δυσκολία. Οι γονείς πρέπει να παρατηρούν πώς αντιδρούν τα παιδιά στο περιβάλλον, πώς περπατούν, τι τα ελκύει, πού θέλουν να σταματήσουν και άλλα παρόμοια. Πρώτα απ 'όλα, πρέπει να καταλάβουν πώς βιώνει το παιδί τους λόφους, ώστε αργότερα να επιλέξει κατάλληλους προορισμούς που αρέσουν στο παιδί. Το μυστικό βρίσκεται στο σωστό κίνητρο και αν ξέρουμε να ‘διαβάζουμε’ καλά το παιδί, γρήγορα πετυχαίνουμε ότι θα χαρεί να περπατήσει μαζί μας.
Φωτογραφία: Mitja Tofant
Πώς να το κάνετε
Ας κάνουμε τα πρώτα τους μεγαλύτερα ταξίδια στους λόφους όσο πιο ευχάριστα γίνεται και μην ξεφύγουμε πολύ από τη ζώνη άνεσής τους. Λάβετε υπόψη ότι θα περπατάτε για πολλή ώρα, ελέγξτε προσεκτικά την πρόγνωση του καιρού για να αποφύγετε πιθανές καταιγίδες, πάρτε αρκετά υγρά και ζεστά ρούχα μαζί σας. Η καλή προετοιμασία για το ταξίδι μπορεί να μας γλιτώσει από πολλές ανησυχίες αν αντιμετωπίσουμε δυσάρεστα προβλήματα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.Φωτογραφία: Karin Golja Košuta
Το φαγητό είναι επίσης σημαντικό για την ευημερία των παιδιών κατά τις εκδρομές στα βουνά. Ας έχουμε μαζί μας τουλάχιστον λίγο φαγητό που έχει το παιδί στο σπίτι και του αρέσει. Όταν αρχίζει η κούραση του περπατήματος, τα παιδιά γενικά δεν ενθουσιάζονται με γαστρονομικούς πειραματισμούς με jota, goulash και szegedin, που τους φαίνονται ύποπτα και προτρέπουν το περίφημο «δεν θα το φάω». Το φαγητό είναι ένα ισχυρό κίνητρο και αν έχουμε μαζί μας το αγαπημένο σάντουιτς του παιδιού και μια σοκολάτα ή καραμέλα ως ανταμοιβή, θα χαρεί πολύ γι' αυτό και το κοριτσάκι θα πάει κάπου αλλού και δεν θα χαλάσει ένα ωραίο ταξίδι.
Όπως σε όλα τα περιβάλλοντα στον κόσμο, οι κίνδυνοι παραμονεύουν στα βουνά. Είναι απαραίτητο να τα γνωρίζεις και να φροντίζεις ώστε το ταξίδι στο βουνό με το παιδί να είναι όσο το δυνατόν πιο ασφαλές με τον κατάλληλο εξοπλισμό. Ο εξοπλισμός για το παιδί πρέπει να είναι ίδιος με τον εξοπλισμό που έχουμε εμείς οι ίδιοι. Στην πρώτη θέση, φυσικά, υπάρχουν καλές μπότες πεζοπορίας με ποιοτική σόλα από καουτσούκ που παρέχουν καλό κράτημα σε βράχο ή υγρό έδαφος. Η επιλογή των παιδικών μπότες πεζοπορίας γίνεται όλο και μεγαλύτερη κάθε χρόνο και πραγματικά δεν είναι καλή ιδέα να εξοικονομήσετε χρήματα εδώ. Είναι επίσης απαραίτητο να σκεφτείτε την προστασία των ματιών - εάν φοράτε μόνοι σας γυαλιά ηλίου, το παιδί σας θα πρέπει επίσης να τα φοράει, ειδικά όταν περπατά στο χιόνι. Εάν το μονοπάτι περνά από τοίχους, όπου υπάρχει πιθανότητα να πέσουν πέτρες, υπάρχει και κράνος .
Όταν θέλουμε να πάμε το παιδί ψηλότερα στους λόφους, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο ερώτημα για τους γονείς, δηλαδή πώς και πότε να προστατέψουν το παιδί από ανεπιθύμητους τραυματισμούς ή πτώσεις. Οι γονείς φέρουν την κύρια ευθύνη εδώ. Εάν δεν είστε σίγουροι πώς και τι να κάνετε όταν πρόκειται για την προστασία ενός παιδιού στα βουνά, σας προσκαλούμε να διαβάσετε τις παρακάτω γραμμές.
Φωτογραφία: Klea Moss
Πότε λοιπόν να προστατέψετε ένα παιδί;
Απλώς, όποτε υπάρχει πιθανότητα να πέσουμε σε πιο απότομη πλαγιά και όταν περπατάμε σε βραχώδες έδαφος ψηλότερα στα βουνά, το προστατεύουμε ανά πάσα στιγμή. Για τέτοιου είδους ταξίδι, χρειαζόμαστε εξοπλισμό για εμάς και για το παιδί. Αποτελείται από ένα κράνος , μια ζώνη αναρρίχησης , ένα πιο κοντό σχοινί (δυναμικό ή στατικό) και, εάν χρειάζεται, ένα καραμπίνερ με παξιμάδι και ατέρμονη θηλιά (ζώνη). Αρκετά για περίπου. 5 m βοηθητικό σχοινί (prusika) με πάχος 8 mm.Σε κατάλληλο σημείο, όταν δεν υπάρχει κίνδυνος πτώσης, σταματάμε και εφαρμόζουμε σωστά τη ζώνη και το κράνος στον εαυτό μας και στο παιδί. Συνδέστε ένα σχοινί στον εαυτό σας και στο παιδί στο βρόχο ελιγμών . Εάν ξέρετε πώς να κάνετε σωστά έναν κόμπο οκτώ, δέστε τον στη μία άκρη στη θηλιά ελιγμών της ζώνης σας και στην άλλη άκρη στη θηλιά ελιγμών της ζώνης του παιδιού. Εάν το σχοινί είναι πολύ μακρύ, δέστε το στο βρόχο ελιγμών του παιδιού στο ένα άκρο και κάντε έναν άλλο κόμπο στην επιθυμητή απόσταση από το παιδί, συνδέστε ένα κλιπ με ένα παξιμάδι σε αυτό και, στη συνέχεια, σφίξτε το στον δικό σας βρόχο ελιγμών και, φυσικά, κλείστε το παξιμάδι. Αν δεν μπορούμε να ξεφύγουμε με το σχήμα οκτώ, ένας συνηθισμένος κόμπος, το σχήμα έξι, είναι επίσης αρκετός. Μην κάνετε τον κόμπο ακριβώς στο άκρο του σχοινιού, αλλά αφήστε 10-15 cm ελεύθερο άκρο του σχοινιού για να αποτρέψετε το λύσιμο του κόμπου εάν κατά λάθος μετακινηθεί ή γλιστρήσει. Θα πρέπει να υπάρχουν 2-3 μέτρα σχοινί μεταξύ μας και του παιδιού, ανάλογα με το πόσο ανεξάρτητο είναι το παιδί.
Όταν περπατάμε στην ανηφόρα, περπατάμε μπροστά στο παιδί, φυσικά με ρυθμό που μπορεί να αντέξει. Εδώ δεν μιλάμε για υπερπήδηση ψηλότερων αλμάτων βράχου, όπου χρειάζονται περισσότερα σχοινιά και περισσότερη γνώση, αλλά για τεχνικά όχι πολύ απαιτητικές ορεινές διαδρομές. Καθώς κατεβαίνουμε την πλαγιά, το παιδί πάει μπροστά μας. Τα πράγματα είναι διαφορετικά αν ο κόσμος στέκεται λίγο πιο όρθιος και είναι απαραίτητο να σκαρφαλώσετε μερικά μανταλάκια ή να ξεπεράσετε περισσότερο ύψος σε μικρότερη απόσταση. Σε αυτή την περίπτωση, το παιδί περπατάει αργά μπροστά μας, ενώ εμείς το επιβλέπουμε συνεχώς και φροντίζουμε εμείς οι ίδιοι να στεκόμαστε σταθερά και να έχουμε τα χέρια μας ελεύθερα. Πρώτα, το παιδί ανεβαίνει για μερικά σκαλιά, σταματά, μετά ανεβαίνουμε κι εμείς. Αν κάποια στιγμή το παιδί φοβηθεί, πατάμε πίσω του και του κρατάμε ελαφρά τους γοφούς και του δίνουμε κουράγιο ενθαρρύνοντάς το.
Εάν υπάρχουν ατσάλινα καλώδια κατά μήκος του μονοπατιού που μας βοηθούν να ανέβουμε στο μονοπάτι, είναι απαραίτητο να τραβήξουμε έναν ακόμη πιο κοντό ατέρμονα θηλιά από το σακίδιο, να τον δέσουμε με έναν κόμπο καουμπόη στον βρόχο ελιγμών στη ζώνη του παιδιού και να στερεώσουμε τον βρόχο στο άλλο τέλος. Φυσικά, δεν λύνουμε το σκοινί. Όταν κινούμαστε κατά μήκος μιας προεξοχής ή εγκάρσιας ράβδου δίπλα στο χαλύβδινο καλώδιο, στερεώνουμε πάντα το παιδί στο ατσάλινο καλώδιο με το καραμπίνερ, καθώς έτσι μένει πιο κοντά στον τοίχο και δεν ταλαντεύεται σε περίπτωση πτώσης. Προχωράμε μπροστά στο παιδί και το επιβλέπουμε συνεχώς. Εάν εμπιστευόμαστε πραγματικά το παιδί και βλέπουμε ότι είναι σταθερό, του επιτρέπουμε να στηρίζεται εδώ κι εκεί. Ωστόσο, δεν παίρνουμε μικρότερα παιδιά σε μια τέτοια διαδρομή, θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 6 ετών, καθώς μπορεί να προκύψουν προβλήματα εάν το παιδί είναι πολύ μικρό και δεν φτάσει στο ατσάλινο καλώδιο. Εάν είναι απαραίτητο να σκαρφαλώσετε κάθετα κατά μήκος του χαλύβδινου καλωδίου, φροντίζουμε το σχοινί ανάμεσα σε εμάς και το παιδί να είναι πάντα τεντωμένο, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα ταλάντευσης σε περίπτωση πτώσης.
Με σωστό προγραμματισμό, συνιστώμενο εξοπλισμό ασφαλείας και γνώσεις, μπορούμε να επινοήσουμε αξέχαστα ταξίδια για τα παιδιά που είναι ασφαλή και υπό την επίβλεψη. Τα παιδιά βιώνουν οτιδήποτε νέο και μεγάλο, οι μικροί κίνδυνοι είναι μεγάλοι στα μάτια τους, η προστασία και η ασφαλής διέλευση εκτεθειμένων χώρων είναι μια πραγματική περιπέτεια. Αυτά τα θυμόμαστε συνήθως για κάποιο χρονικό διάστημα, με περηφάνια για τη γενναιότητα και τις ικανότητές τους. Με αυτόν τον τρόπο, αποκτούν αυτοπεποίθηση, αίσθημα ευθύνης και αγάπη για τη φύση και την κίνηση στα βουνά, και αυτό είναι ένα πολύ καλό ταξίδι για τη ζωή.
Φωτογραφία: Zlatko Versegi